خدایا...

خدایا راست گویم فتنه از توست

ولی از ترس نتوانم چغیدن

لب و دندان ترکان خطا را

نمی بایست چنین خوب افریدن

اگر سنگی نداری در کف مشت

چرا بایست شیطان افریدن

اگر خوبم اگر بد خلقت از توست

خلیق نیک را نیک افریدن

ناصر خسرو

شعر از دکتر شریعتی

این شعر را تقدیم می کنم به همه ی ماتم زدگان جهان که زیر پای دیوی سیاه قدرت دست و پا می زنند


خدایا کفر نمی گویم


پریشانم

چه می خواهی تو از جانم !

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا !

اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای تکه نانی به زیر پای نامردان بیندازی

و شب ، آهسته و خسته

تهی دست و زبان بسته

به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می گویی ! نمی گویی ؟
خداوندا !

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه دیوار بگشایی

لبت بر کاسه مسی قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف تر عمارت های مرمرین بینی

و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می گویی ! نمی گویی ؟
خداوندا !

اگر روزی بشر گردی

زحال بندگانت با خبر گردی

پشیمان می شوی از قصه خلقت

از این بودن ، از این بدعت
خداوندا تو مسئولی

از هستی تا نیستی

هست شدیم و نیست می شویم ، پس بیاید فاصله ی بین سرخی فلق تا سرخی شفق را با خوبی ها پرکنیم تا خورشید وجود مان همیشه جاویدان باشد.

سال نو مبارک

زندگی

گر نشان زندگی جنبندگی ست*** خـــار بیابان هم زنده هـــست

جلبگ و پروانه هر دو زنده اند*** فرقها بین زندگی تا زندگیست